Íslenskukennarinn

Sem eini Íslendingurinn (svo ég viti af) hér í Lille er ég löngu farin að hlusta og horfa útundanmér eftir íslensku og Íslendingum. Íslenskar bækur í franskri þýðingu fá mig til að reka upp stór augu og finnast ég aðeins nær heimahögunum, hvern hefði nú grunað að Monsieur Laxness væri frægur í öðrum löndum! Gourmets Scandinaves, matvörubúð sem mig grunar að selji helst sænskar vörur, IKEA og jafnvel Spécialités Anglaises (búð sem selur Maryland og haframjöl sem ég finn ekki annars staðar) vekja meira að segja þessi sömu áhrif. Þetta er þrá í eitthvað kunnuglegt held ég (og ég sem valdi Lille því hingað koma Íslendingar víst ekki; ég vissi alveg hvað ég var að fara útí!) En þetta er líklega mannseðlið, líkur sækir líkan heim!

Þess vegna varð ég vitaskuld fyr og flamme þegar ég uppgötvaði að í Université Charles de Gaulle þar sem ég stunda nám að nafninu til, er kennd íslenska! Ég gerði nokkrar tilraunir til að ná í kennarann á skrifstofunni hans, en kom alltaf að luktum dyrum. Langaði að kynna mig og kynnast honum og mögulega komast þannig í samband við Frakka sem vildu læra íslensku, sem gætu svo hjálpað mér að tala frönsku – svo allir myndu græða. Komst skrefi nær Íslenskukennararnum í síðustu viku, þegar ég ákvað að mæta bara fyrir íslenskutímann og tala við kennarann. Ég var því miður of sein og kom að luktum dyrum. Mig langaði að fara inn, en fannst of asnalegt að koma seint í tíma sem ég ætlaði í raun ekki að taka, þó ég byggist kannski við húrrahrópum:

“Ert þú hér fyrir íslenskutímann?”

“Já nei, sko ég er nefnilega íslensk!”

Þó þetta væru viðbrögðin sem ég hefði vonast eftir:

“Vá en æðislegt, ertu í alvöru Íslendingur? Er Laxnes afi þinn, Björk frænska þinn og Jónsi bróðir þinn? Og misstirðu kannski heimili þitt í eldgosinu? Er Geysir í garðinum þínum? Vá þú ert ótrúlega merkileg!”

þá þótti mér líklegra að þetta færi einhvern veginn svona:

“Nú hvað ertu þá að gera í byrjendatímanum?”

Ég var því eiginlega farin að gefa þessi íslensku tengsl upp á bátinn, þegar einn daginn ég ákvað að skrá mig í kúrs í sænsku. Furðulegt að læra sænsku á frönsku, þar sem bæði tungumálin blandast saman í höfðinu á mér og ég tala ekki bara blandinavísku heldur franskinavísku, en ég á víst að taka erlent mál sem hluta af kúrsi í málvísindum og dídaktík (ef ég nú bara vissi hvað það væri...) En í sænskukúrsinum hitti ég krakka sem eru að læra íslensku, sem sögðu að ég yrði að koma í íslenskutímann, kennarinn myndi taka því fagnandi. Þau sænskulærandi buðu mér líka að koma í Club Scandinave, sem ég og gerði, og hitti þar heilmikið af Frökkum og Svíum sem höfðu mikinn áhuga á Íslandi, enn meiri áhuga á Svíþjóð og þetta var agalega skemmtilegt. Mér skilst meira að segja að ég sé ekki eini Íslendingurinn hérna, ég hef heyrt orðróm um einhverja íslenska stelpu sem á víst að vera í Lille en ég veit ekki meir...

Á föstudaginn fór ég svo í Íslenskutímann, þar sem mér var eiginlega tekið einsog ég væri drottningin af Íslandi. Viðbrögðin sem ég hafði vonast eftir auðvitað, en ekki þorað að búast við! Þar var herra Patrick Guelpa að kenna nemendunum um Landafundi, Guðríði Þorbjarnardóttur og Auðunar þátt Vesfirska. Hann útskýrði hvernig öll orð fallbeygjast og sagnbeygjast og ég veit ekki hvað, og svona niðurnjörfað á franskri skólastofutöflu sá ég hvað íslenska er ótrúlega flókið tungumál fyrir útlendinga, fátt má finna í orðabók því orðið í textanum er yfirleitt allaf annað og allt öðruvísi en uppflettiorðið (dæmi þá, höfðuð, jörðum) og ég dáðist að þessum manni sem talaði íslensku reiprennandi og málfræðilega betur en ég. Hann fékk mig til að lesa úr íslenska textanum og spurði hvort ég kæmi nú ekki aftur, svo mér sýnist ég vera að fara að sitja íslenskutíma í Lille! Í íslenskutímanum var svo strákur, sem talaði smávegis í íslensku, og spurði hvort ég þekkti Atla nokkurn Antonsson sem var með mér í bókmenntafræði, því hann væri vinur hans frá Þýskalandi. Ég gat ekki annað en gapt yfir agnarlitlum heiminum. Þarna var ég, í skólastofu uppá 5. hæð í lítilli borg í Norður Frakklandi, eini Íslendingurinn sem ég hafði hitt í mánuð var ég sjálf, og strákurinn sem sat fyrir framan mig var vinur Íslendings sem ég þekkti... Ok þetta er kannski engin svakaleg tilviljun miðað við stærð landsins okkar og þá staðreynd að ég var í íslenskutíma, svo það var gefið að þar væru að minnsta kosti íslenskuaðdáendur... en mér fannst þetta engu að síður helt utruligt!

Annars gengur lífið ágætlega í Lille. Ég fann bæði garnbúð og prjónaklúbb, svo nú get ég prjónað og það í kompaníi indælla franskra kvenna sem hittast eini sinni í viku á veitingastað í litlum bæ í útjaðri Lille, einhvers konar Garðabæ ímynda ég mér, þar sem allt kvöldið er tekið undir prjónaskap, spjall, dinner og meiri prjónaskap. Það eru tvær vikur liðnar af skólanum og ég er loks búin að ákveða hvaða kúrsa ég ætla að taka, er í bókmenntakúrsum, málvísindakúrsum, sögu tungumálsins, sænsku, Picardmállýskukúrs (þ.e. Chi’ti mállýskan sem er töluð af sumum hér í norðri) og Sirkuslistakúrs. Og svo auðvitað íslenskukúrs. Flestir kennarar eru afar sympatískir í garð Erasmus nema og taka tillit til þess að við skiljum ekki allt og þurfum því ekki að standast sömu kröfur og frönsku nemendurnir. Einn kennarinn minn er þó ansi hörð, og líður sko ekkert slugs eða skilningsleysi! Tímarnir sem hún kennir eru afar áhugaverðir, og ég held að ef viðkvæmt stolt mitt þoli gagnrýnina frá henni muni ég enda á að læra heilmikið hjá henni.

Næstu helgi fer ég með hinni undraverðu Eurostar sem þeytist yfir lönd og undir höf til London að hitta elsku Kjartan minn og get varla beðið. Hann ætlar svo að koma með mér til Lille og þá munum við fara í túristaferðir um borgina, enda ýmislegt enn að uppgötva!

A plus!