Ástarsögur

Ég hef verið með þessi á heilanum síðan ég var 10 ára.

Hef aldrei fundið leyniskáp á baðherberginu mínu inn í heim Jane Austen einsog daman í skrumskrælingunni sem ég horfði á um páskana, Lost in Austen, enda ekki alveg jafn slæm og hún. En ég hef lesið og lesið, horft og horft, og alltaf beðið jafn spennt eftir endanum til að vita hvort þau nái saman. Svo kom Jane Eyre og ég fann annað par til að lesa um og bíða og vona eftir að þau næðu saman.

Þessi tvö eru kannski jafn glæsileg og Colin Firth og Jennifer Ehle, enda tískan í tímum Bronte ekki alveg eins sæt og tískan á tímum Austen. En þau eru samt alveg jafn heit... Auðvitað valdi ég svo þessa ástarfugla sem ég þekki svo vel til að skrifa um í BA ritgerð, reynandi að svara þeirri spurningu af hverju ég les um þau aftur og aftur, útskýra þetta undarlega aðdráttarafl þessara ástarsagna. Og þá kom ritstíflan. Ég veit það ekki, þau eiga bara að vera saman, þarna er að finna ástarsambönd sem munu ekki enda illa, enda löngu búið að festa þau niður á blað. Ég vona bara að töfrarnir hverfi ekki með því að rýna í formúluna og komast til botns í þessu máli.