Reisa

Í vetrarfríi lögðum við Kjartan upp í mikla reisu. Tilgangurinn var að komast frá Lille til Árósa að hitta nýju frænku mína hana Eyju og foreldra hennar. Leiðin frá Lille til Árósa er hreint ekki bein og greið og eftir miklar og djúpar ferðapælingar var loks ákveðið að fara þangað með lest. Þegar upp var staðið varð þessi ferð að mikilli reisu í gegnum 5 lönd með lest, rútu, flugi, bílferð og bát. Lögðum upp eldsnemma frá Lille á fimmtudegi til að ná lest til Tournai í Belgíu og þaðan til Brussel og þaðan til Kölnar í Þýskalandi.

Hluti farmiða ferðarinnar og reisubókin...
Belgíska lestin sem bar okkur til Þýskalands var bleik, sem var ekki leiðinlegt.

Í Köln er guðdómleg dómkirkja, og það merkilegasta að sjá í þeirri borg.

Undurfagrir mósaíkgluggar í kirkjunni og ekki hægt að skoða hana á betri degi því sólin skein í gegnum þá. Eiginlega ekki skrítið að fólk hafi trúað í blindni á guðdóminn á miðöldum þegar það gekk inn í svona brjálæðislegar byggingar...

Sigruðumst á lofthræðslu og klifum upp í hæsta tind kirkjunnar.

Þangað hafði þessi komið á undan okkur.

Dómkirkjan lítur mest út einsog fjall frá þessu sjónarhorni (þarna lá ég reyndar nánast á götunni og faðmaði jörðina eftir að hafa verið þarna uppi í háloftunum).

Þýskur bjór til að skola niður lofthræðslutilfinningunni þegar við komumst aftur niður á jörðina.

Restin af Köln er soldið svona...

Þessir þó góðir...

Kvöld í Köln og Rínarfljót.

Eldsnemma morguns í Köln tók ég heimapróf um leiðinlega þýska heimspekinga, viðeigandi. Þegar því lauk hlupum við út á lestarstöð þar sem næsti áfangi ferðarinnar hófst - lestarferð yfir þvert og endilangt Þýskaland. Frá Köln fórum við til Münster og þaðan til Osnabrück og þaðan til Bremen og þaðan til Hamburg og þaðan til Flensburg og þaðan yfir í danska lest til Fredricia og þaðan til Árósa, þangað sem við komum á föstudagskvöldi og á móti okkur tók hin yndislega Eyja.

Spókuðum okkur um í Árósum með Gumma, Kötu og Eyju,

sáum dómkirkjuna þar í borg
og þennan hérna danska,
fórum á kaffihús með fallegum bollum sem mér fannst ákaflega Kristínar Lilju-legir,

dáðumst að Eyjunni

og borðuðum góðan mat sem þeir Gummi og Kjartan göldruðu fram.

Smökkuðum örbylgjuköku sem Gummi bakaði með hjálp ipad, örbylgjuofns og skeiðklukku.

Kakan tilbúin.

Í Árósum hittum við líka Arngrím Vídalín útá götu og drukkum með honum danskan fadöl (ég reyndar þekkti varla þann skeggjaða mann sem vék sér að mér þarna á götunni og ruglaði honum andartak við skógarhöggsmann, en af honum náði ég engri mynd), spókuðum okkur í fallegum skandinövskum búðum sem bjóða uppá fegurri klæðnað en franskar búðir og höfðum það gott. Dásemd að vera í Danmörku! Frá Árósum lá svo leið í rútu til Billund og flugvél til London, til að komast aftur heim til Lille. Þar sem við gátum fengið far frá London til Lille daginn eftir ákváðum við að eyða smá tíma þar.

Komin til London.

Eignaðist þennan, sem kallast Beat-hoven, sem og mína fyrstu saumavél í London. Í baksýn er annar ferðafélagi, Greifinn af Monte Cristo, sem stytti stundirnar á ferðalögunum. Frábærir.

Nýr vinur.

Sjálfsmynd í Hyde Park.

Eftir skemmtiferð í London héldum við á fund þeirra Ludo og Francois, Frakka sem við fundum á franskri carpool síðu og voru á leið til Lille. Þeir voru ákaflega huggulegir, og annar þeirra lögga svo við vorum í góðum höndum þrátt fyrir að þeir brunuðu mjög svo hratt í gegnum rigningu og þoku. Leiðin lá til Dover, upp í enska ferju og toppaðist þar með fjöldi ferðamáta í þessari reisu, komum að landi í Calais, þaðan keyrðum við heim til Ludo í Houterkirk og Francois skutlaði okkur svo heim til Lille. Frábær ferð - og það sem stendur algjörlega uppúr var að kynnast litlu yndislegu frænku minni...

Mínir puttar og Eyju puttar.

Undanfarið

Um daginn var ég á leið í skólann snemma morguns, með gott kaffi, nýbakað krossant, meira að segja dagblað undir handleggnum - að lifa frönsku klisjunni í botn... Fyrir utan að allt um kring var snjór og ég klædd í fleiri lög en á góðum vetrardegi á Íslandi. Það er kominn vetur í Lille, og orðið afar jólalegt. Jólaskreytingarnar eru kannski dulítið yfirdrifnar, en það kemur ekki að sök.

Parísarhjól og jólatré á Stóratorginu í Lille

Undanfarið hefur verið afar gaman. Ég skrapp til Parísar í kosningareisu og átti þar afar góðan dag í fallegu veðri. Þar sá ég meðal annars frábæra viðhorfsbreytinga ljósmyndasýningu í Petit Palais sem ég mæli með við alla sem eiga leið um París fyrir 27. febrúar 2011, sjá hér. Svo fór ég og keypti mér gæru, viðhorfsbreytingin ekki meiri en það. En hún hélt á mér hita í komandi ævintýrum.

Sólskin í París

Kristín Lilja kom og heimsótti mig til Lille og það var óskaplega gaman hjá okkur. Hennar ferðasaga er svo skemmtileg að ég má til með að benda á hana hér.

Hér er Kristín á jólamarkaðinum í Lille með jólasveininum.

Við Kristín stunduðum svokallaðar skiptiheimsóknir, því fór ég til Stokkhólms að heimsækja hana helgina eftir. Ég, einsog hún helgina áður, fór afar mikla krókaleið til að komast þangað. Með rútu um nótt frá Lille til Brussel, með lest eldsnemma morguns frá Brussel til Charleroi, með strætó frá Charleroi til flugvallar, með flugi til Skavsta í Svíþjóð, með rútu til Stokkhólms... En þetta langa ferðalag var vel þess virði því það var frábært í Stokkhólmi! Ég er gjörsamlega fallin fyrir þessari fögru borg eftir þessa stuttu dvöl mína þar.

Mikill sannleikur sem fannst í indælli prjónabúð í Gamla Stan.

Heimsóttum drottningahöllina í Drottningholm þar sem haldinn var einstakur jólamarkaður helgina sem ég stoppaði í Stokkhólmi. Þau hafa greinilega búist við mér.

Frostrósir.

Myndaþema þessarar ferðar voru hoppumyndir. Hér erum við Kristín á einni þeirri best heppnuðu.

Jólin eru að koma og það styttist í Íslandsför! En fyrst eru próf - í næstu viku próf. Frakkarnir smella öllum prófunum á eina viku í stað þess að gefa nemendum sínum upplestrarfrí. En illu er best af lokið býst ég við. Tveir dagar eftir af skólanum og í dag fór ég í síðasta tímann til ógurlega kennarans sem kennir mér Jules Verne. Í upphafi annarinnar var hópurinn stór, í dag vorum við átta eftir, hinir flúnir á brott. Af þessum átta hafði kennaranum tekist að græta að minnsta kosti 40% okkar, já ég segi okkar því ég gekk einu sinni hálf skælandi út úr tíma hjá henni. En við viðkvæmu námsstúlkurnar (strákarnir hættu allir fyrir löngu) megum víst heita góðar að hafa klárað þetta. Ég segi stórum áfanga lokið, þrátt fyrir að prófið sé eftir í næstu viku. Mesta raunin var enda að sitja kaldsveittar undir ógnarvaldi hennar, með blekpenna í skjálfandi höndum, og berjast við að setja saman rökrétta texta án þess að brotna saman. Já fyrst ég gat þetta - þá get ég ýmislegt!

In Bruges

Ég fór til Bruges á laugardaginn. Bruges er ævintýraleg og ægifögur borg.

Sigling um kanalinn

Beffroinn, þar uppi var maður sem spilaði lög á bjöllurnar

Belgískur bjór frá Bruges

Í Bruges er hægt að ferðast um í hestvögnum

Í Vorrarfrúar kirkjunni var að finna styttu eftir Michelangelo

Mæli líka með bíómyndinni!

Íslenskukennarinn

Sem eini Íslendingurinn (svo ég viti af) hér í Lille er ég löngu farin að hlusta og horfa útundanmér eftir íslensku og Íslendingum. Íslenskar bækur í franskri þýðingu fá mig til að reka upp stór augu og finnast ég aðeins nær heimahögunum, hvern hefði nú grunað að Monsieur Laxness væri frægur í öðrum löndum! Gourmets Scandinaves, matvörubúð sem mig grunar að selji helst sænskar vörur, IKEA og jafnvel Spécialités Anglaises (búð sem selur Maryland og haframjöl sem ég finn ekki annars staðar) vekja meira að segja þessi sömu áhrif. Þetta er þrá í eitthvað kunnuglegt held ég (og ég sem valdi Lille því hingað koma Íslendingar víst ekki; ég vissi alveg hvað ég var að fara útí!) En þetta er líklega mannseðlið, líkur sækir líkan heim!

Þess vegna varð ég vitaskuld fyr og flamme þegar ég uppgötvaði að í Université Charles de Gaulle þar sem ég stunda nám að nafninu til, er kennd íslenska! Ég gerði nokkrar tilraunir til að ná í kennarann á skrifstofunni hans, en kom alltaf að luktum dyrum. Langaði að kynna mig og kynnast honum og mögulega komast þannig í samband við Frakka sem vildu læra íslensku, sem gætu svo hjálpað mér að tala frönsku – svo allir myndu græða. Komst skrefi nær Íslenskukennararnum í síðustu viku, þegar ég ákvað að mæta bara fyrir íslenskutímann og tala við kennarann. Ég var því miður of sein og kom að luktum dyrum. Mig langaði að fara inn, en fannst of asnalegt að koma seint í tíma sem ég ætlaði í raun ekki að taka, þó ég byggist kannski við húrrahrópum:

“Ert þú hér fyrir íslenskutímann?”

“Já nei, sko ég er nefnilega íslensk!”

Þó þetta væru viðbrögðin sem ég hefði vonast eftir:

“Vá en æðislegt, ertu í alvöru Íslendingur? Er Laxnes afi þinn, Björk frænska þinn og Jónsi bróðir þinn? Og misstirðu kannski heimili þitt í eldgosinu? Er Geysir í garðinum þínum? Vá þú ert ótrúlega merkileg!”

þá þótti mér líklegra að þetta færi einhvern veginn svona:

“Nú hvað ertu þá að gera í byrjendatímanum?”

Ég var því eiginlega farin að gefa þessi íslensku tengsl upp á bátinn, þegar einn daginn ég ákvað að skrá mig í kúrs í sænsku. Furðulegt að læra sænsku á frönsku, þar sem bæði tungumálin blandast saman í höfðinu á mér og ég tala ekki bara blandinavísku heldur franskinavísku, en ég á víst að taka erlent mál sem hluta af kúrsi í málvísindum og dídaktík (ef ég nú bara vissi hvað það væri...) En í sænskukúrsinum hitti ég krakka sem eru að læra íslensku, sem sögðu að ég yrði að koma í íslenskutímann, kennarinn myndi taka því fagnandi. Þau sænskulærandi buðu mér líka að koma í Club Scandinave, sem ég og gerði, og hitti þar heilmikið af Frökkum og Svíum sem höfðu mikinn áhuga á Íslandi, enn meiri áhuga á Svíþjóð og þetta var agalega skemmtilegt. Mér skilst meira að segja að ég sé ekki eini Íslendingurinn hérna, ég hef heyrt orðróm um einhverja íslenska stelpu sem á víst að vera í Lille en ég veit ekki meir...

Á föstudaginn fór ég svo í Íslenskutímann, þar sem mér var eiginlega tekið einsog ég væri drottningin af Íslandi. Viðbrögðin sem ég hafði vonast eftir auðvitað, en ekki þorað að búast við! Þar var herra Patrick Guelpa að kenna nemendunum um Landafundi, Guðríði Þorbjarnardóttur og Auðunar þátt Vesfirska. Hann útskýrði hvernig öll orð fallbeygjast og sagnbeygjast og ég veit ekki hvað, og svona niðurnjörfað á franskri skólastofutöflu sá ég hvað íslenska er ótrúlega flókið tungumál fyrir útlendinga, fátt má finna í orðabók því orðið í textanum er yfirleitt allaf annað og allt öðruvísi en uppflettiorðið (dæmi þá, höfðuð, jörðum) og ég dáðist að þessum manni sem talaði íslensku reiprennandi og málfræðilega betur en ég. Hann fékk mig til að lesa úr íslenska textanum og spurði hvort ég kæmi nú ekki aftur, svo mér sýnist ég vera að fara að sitja íslenskutíma í Lille! Í íslenskutímanum var svo strákur, sem talaði smávegis í íslensku, og spurði hvort ég þekkti Atla nokkurn Antonsson sem var með mér í bókmenntafræði, því hann væri vinur hans frá Þýskalandi. Ég gat ekki annað en gapt yfir agnarlitlum heiminum. Þarna var ég, í skólastofu uppá 5. hæð í lítilli borg í Norður Frakklandi, eini Íslendingurinn sem ég hafði hitt í mánuð var ég sjálf, og strákurinn sem sat fyrir framan mig var vinur Íslendings sem ég þekkti... Ok þetta er kannski engin svakaleg tilviljun miðað við stærð landsins okkar og þá staðreynd að ég var í íslenskutíma, svo það var gefið að þar væru að minnsta kosti íslenskuaðdáendur... en mér fannst þetta engu að síður helt utruligt!

Annars gengur lífið ágætlega í Lille. Ég fann bæði garnbúð og prjónaklúbb, svo nú get ég prjónað og það í kompaníi indælla franskra kvenna sem hittast eini sinni í viku á veitingastað í litlum bæ í útjaðri Lille, einhvers konar Garðabæ ímynda ég mér, þar sem allt kvöldið er tekið undir prjónaskap, spjall, dinner og meiri prjónaskap. Það eru tvær vikur liðnar af skólanum og ég er loks búin að ákveða hvaða kúrsa ég ætla að taka, er í bókmenntakúrsum, málvísindakúrsum, sögu tungumálsins, sænsku, Picardmállýskukúrs (þ.e. Chi’ti mállýskan sem er töluð af sumum hér í norðri) og Sirkuslistakúrs. Og svo auðvitað íslenskukúrs. Flestir kennarar eru afar sympatískir í garð Erasmus nema og taka tillit til þess að við skiljum ekki allt og þurfum því ekki að standast sömu kröfur og frönsku nemendurnir. Einn kennarinn minn er þó ansi hörð, og líður sko ekkert slugs eða skilningsleysi! Tímarnir sem hún kennir eru afar áhugaverðir, og ég held að ef viðkvæmt stolt mitt þoli gagnrýnina frá henni muni ég enda á að læra heilmikið hjá henni.

Næstu helgi fer ég með hinni undraverðu Eurostar sem þeytist yfir lönd og undir höf til London að hitta elsku Kjartan minn og get varla beðið. Hann ætlar svo að koma með mér til Lille og þá munum við fara í túristaferðir um borgina, enda ýmislegt enn að uppgötva!

A plus!

Bienvenue chez les Ch'tis

Eftir 2 vikur af spóki í Lille byrjaði skólinn loks í dag. Enn er nokkuð á reiki hvaða kúrsa ég mun taka, enda þarf ýmislegt að smella saman. Fyrst er auðvitað að finna sér kúrsa í 300 bls kennsluskránni eftir áhuga, smekk og samræmi við íslenska skólann. Svo þarf að leita uppi stundatöflur, en það hefur eiginlega verið mesta þrekvirkið enda skólinn stór og erfitt að rata um hann og stundatöflur hengdar upp eftir hentisemi. Fann til dæmis stundatöflur þriðja árs fyrir helgi en stundatöflur annars árs ekki fyrr en í morgun. Sem Erasmus nemi vel ég einmitt kúrsa af hinum ýmsu árum og úr hinum ýmsu áttum, bókmenntum, málvísindum og sögu, og þá kemur að næsta þrekvirki, að púsla öllu heila klabbinu saman. Í dag voru þrír tímar sem mig langar að fara í, allir kenndir á sama tíma. Ég valdi þann áhugaverðasta, Franskar skáldkonur. Mér lýst vel á kennarann, eða kennslukonuna, spurning hvað hún vill láta kalla sig en í tímanum ræddi hún mikið um hvað kalla skyldu kvenkyns rithöfunda - halda í hið feðraveldislega karlkynsorð auteur, eða nota autrice, auteuse, autoresse, écrivaine eða auteure (sem reyndar er borið fram alveg eins og karlkynsorðið)... Þetta er auðvitað allt spurning um kynsjaskiptan aðskilnað í tungumálinu eður ei... Annar kúrs sem ég prófaði í dag var einhvers konar saga Frakklands. Fór á tvo fyrirlestra í röð hjá sama kennara, annar var fyrir 2 ár og hinn fyrir 3 ár. Báðir litu vel út en vandræðalega þá hálf dottaði ég á þeim báðum. Ég kenni andrúmsloftinu um, enda kennarinn skemmtilegur. Nú eða skilningsleysi mínu.

Flóknasta við þessa blessuðu kúrsaleit er að flestir kúrsar sem ég tek (sem munu verða svona 5) eru samansettir af einum CM eða fyrirlestri og einu til tveimur TD sem eru minni hópar. Í dag prófaði ég sem sagt einn þriðja af báðum sögukúrsunum og einn þriðja af bókmenntakúrsinum. Þetta kúrsaval verður líklegast stærsti höfuðverkur vikunnar.

Skriffinnskan hér er yndisleg að vanda, en mér finnst hún reyndar mun minni hér en hún var í Montpellier. Það hefur ef til vill eitthvað með það að gera að þá skildi ég ekki bofs en nú skil ég þó flest. Ég ákvað að opna bankareikning í póstbankanum og það tókst eftir þrjú rendez-vous við Madame Blondel í póstbankanum. En það kom ekki að sök því fólkið þar var svo indælt og minnti mig á indæla fólkið á pósthúsinu í Bienvenue chez les Ch’tis. Á hverju rendez-vous-i þurfti ég auðvitað að segja til nafns og var beðin um að endurtaka nafnið mitt nokkrum sinnum, svona juste pour rire – bara til gamans. Aumingja Madame Blondel þurfti að ljósrita alla mína pappíra tvisvar (alltaf að ljósrita) og skrifa Hreiðarsdóttir, Hjördís Alda aftur og aftur því hún átti í tæknilegum örðugleikum meðan á þessu stóð. Ég dauðvorkenndi henni að þurfa að skrifa mitt óskiljanlega nafn og var komin á fremsta hlunn með að taka við af henni en hún vorkenndi mér svo fyrir að þurfa að bíða að ég fékk einhver mánaðargjöld af Cartebleu-inu mínu gefins.

Að öðru er allt gott að frétta, Lille er skemmtileg, svoldið köld en veðrið breytist oft og hratt eins og heima á Íslandi. Hef hitt einstaka Frakka, eitthvað af öðrum Erasmus nemum og þar á meðal þrjár afar skemmtilegar finnskar dömur. Finnar og Íslendingar eru líkari en ég hélt! Um daginn dansaði ég svo Bollywood dans sem var skemmtilega skrítið, og svo hef ég verið svolítið í því að rannsaka bari og pöbba í miðbænum með þeim finnsku.

Lífið á stúdentagarðinum venst ágætlega fyrir fordekraða íslenska konu, ísköld sturtan getur tekið á þreyttar taugar en hún hlýnar þó yfirleitt að lokum (m.ö.o. þá verður hún sjóðandi bullandi heit um leið og hún hættir að vera köld, hefur ekki líkaminn voðalega gott af svona snöggum hitabreytingum?)

Áðan fór ég og fjárfesti í Eurostarmiðum til London þangað sem ég ætla í október með mínum heittelskaða. Hef því margt að gleðjast yfir! Elska að Lille er svona miðsvæðis. Beini þessum tilmælum til þeirra sem langar að heimsækja mig, þetta er örstutt frá París, Brussel, London, allt áfangastaðir íslenskra flugfélaga! Fyrir fólk utan Íslands er Charleroi/Brussel flugvöllur skammt héðan og þangað flýgur Ryanair víða að fyrir nánast skid og ingengting!

Læt hér nokkrar myndir fylgja með til freistingar:

Farin að grúska í kennsluskránni!

10 myndir fyrir mömmu

Hef oft fyllst leiða á sunnudögum í Frakklandi þegar allt er lokað og fáir á ferli. Mér til ánægju var þessi sunnudagur ekki þannig! Kannski af því það var ljómandi gott veður, og kannski eru Lille-búar bara sérstaklega sunnudagsglatt fólk. Byrjaði sunnudaginn minn á að hlaupi og uppgötvaði þannig nýjar hliðar borgarinnar, hafði fundið leiðina út á korti áður til að rata örugglega heim og hljóp meðal annars í gegnum tvo æðislega almenningsgarða, eftir umferðargötum og svo í gegnum miðbæinn. Það voru eiginlega smá mistök, enda kannski ekkert agalega gaman að spóka sig í miðbænum á hlaupagallanum! En engu að síðar frískandi. Fór svo í skoðunarferð um bæinn til að ná betur áttum og upplifa borgina, hafði það markmið, fyrir tilstilli móðurinnar, að taka 10 myndir með afrakstri dagsins og er það hluti af sáluhjálpinni sem ég stunda til að aðlagast nýjum aðstæðum.

Fyrsti áfangastaður var Gare Saint Sauveur, sem er gömul lestarstöð sem hefur verið breytt í einhvers konar safn. Þar var um helgina tískuhátíð þar sem hönnuðir sýndu afrakstur sinn og hinar ýmsu vinnustofur voru í boði fyrir gesti og gangandi.Ég stóðst ekki freistinguna og fór að föndra og bjó til þessa forláta slaufu sem er ýmist næla eða hárkraut,

og þetta verðandi hárband eða hálsmen sem ég á eftir að laga aðeins til.

Eftir föndrið hófst ganga niður í miðbæinn á Place du Theatre þar sem var að finna þetta fallega Óperuhús

og skemmtilegan bókamarkað þar sem ég fann bók eftir Einar Kárason. Íslandstengingin gladdi auðvitað mitt Íslands/Íslendingssaknandi hjarta og fannst mér þetta því verðugt myndefni. Ég nenni þó ekki að lesa Einar Kárason á frönsku og keypti í staðinn enskan chick-litteratúr í franskri þýðingu, ágætis afþreying og frönskuæfing um leið.

Næsta torg við Place du Theatre er Grand Place sem sjá má hér að neðan. Þar fékk ég besta kaffibollan sem ég hef fengið síðan ég kom til Lille (farir mínar ekki alveg sléttar í kaffimálum hérna), skammast mín eiginlega fyrir að viðurkenna það en kaffið fékkst á McDo...

Í Vieux Lille - gamla bænum, voru fáir á ferli enda flest lokað og klukkan orðin margt. Sá þar þennan sæta Ch'ti gaur

ein-stakan vegg

og spennandi bókabúð sem ég ætla að finna síðar á opnunartíma. Fannst þetta skemmtilegt myndefni.

Síðasta myndin af þessum 10 er svo þessi stórglæsilegi ljósastaur sem er fyrir framan Óperuna.

Þangað til næst!